Zanim zagrasz pierwszy akord, warto wiedzieć, jak nazywają się części gitary i jak opisuje się położenie palców. Dzięki temu instrukcje w podręcznikach, filmach i na lekcjach przestaną być niejasne, a ty szybciej znajdziesz właściwe miejsce na gryfie.
Zacznij od trzech głównych części: główki, gryfu i korpusu. Główka to zakończenie gitary po przeciwnej stronie niż korpus. Znajdują się na niej klucze, czyli mechanizmy stroikowe, którymi zmieniasz naciąg i wysokość strun. Między główką a gryfem leży siodełko: mały pasek z kości lub tworzywa z nacięciami, które prowadzą struny i wyznaczają jeden koniec ich drgającej długości. Gryf to długa drewniana część, po której przesuwa się lewa ręka u osób praworęcznych. Jego wierzch nazywa się podstrunnicą. Korpus w gitarze akustycznej jest pustym pudłem rezonansowym z otworem pod strunami. Najważniejszą częścią pudła dla brzmienia jest płyta wierzchnia.
Progi to metalowe pręciki osadzone w podstrunnicy. Gdy dociskasz strunę tuż przed progiem, skracasz jej drgającą długość i dźwięk staje się wyższy. Każdy kolejny próg podnosi dźwięk o pół tonu. Na drugim końcu struny opierają się o siodełko mostka, a mostek mocuje je do płyty. Siodełko mostka jest zwykle ustawione lekko ukośnie, żeby grubsze struny były nieco dłuższe; poprawia to strój na wyższych progach.
Poznaj numerację strun i ich nazwy. Gitara ma sześć strun w standardowym stroju E, A, D, G, H, E, licząc od najgrubszej do najcieńszej. W polskiej tradycji dźwięk B nazywa się H, dlatego w polskich podręcznikach zobaczysz „H”, a w anglojęzycznych „B”. Numeracja biegnie odwrotnie niż kolejność nazw: struna pierwsza to najcieńsza, wysoka E, a szósta to najgrubsza, niska E. Gdy trzymasz gitarę do grania, pierwsza struna jest najbliżej podłogi. To odwrócenie myli wielu początkujących, więc warto zapamiętać je od razu, na przykład za pomocą własnego zdania z wyrazami zaczynającymi się na E, A, D, G, H, E.
Jak czytać pozycję palca na gryfie? Opis pozycji składa się z dwóch informacji: numeru struny i numeru progu. „Trzeci próg na piątej strunie” oznacza, że dociskasz strunę A tuż przed trzecim progiem, licząc od siodełka. Struna grana bez dociskania to struna pusta, oznaczana zerem. Palce lewej ręki numeruje się od wskazującego, który ma numer 1, do małego z numerem 4. W tabulaturze, popularnym zapisie gitarowym, sześć poziomych linii odpowiada strunom, a liczby na liniach to numery progów. Górna linia tabulatury to struna pierwsza, czyli najcieńsza.
Narysuj krótką mapę instrumentu. Na kartce zrób prostokąt z sześcioma pionowymi liniami strun i kilkoma poziomymi kreskami oznaczającymi pierwsze progi, tak jakby gitara stała przed tobą główką do góry. Podpisz struny numerami i nazwami. Zaznacz kropką trzeci próg na piątej strunie, drugi próg na czwartej strunie i oznacz pustą strunę trzecią kółkiem. Ten schemat to tak zwany diagram akordowy; takie same zobaczysz w każdym śpiewniku.
Jak sprawdzić rezultat? Poproś kogoś, żeby podał ci losowo trzy pozycje, na przykład „struna druga, próg pierwszy”, i wskaż je na gitarze w ciągu kilku sekund. Potem odwróć zadanie: ktoś dociska strunę na wybranym progu, a ty nazywasz numer struny i progu. Jeśli trafiasz za każdym razem, znasz mapę na tyle, by czytać pierwsze diagramy i tabulatury. Jeśli nie, wróć do rysunku i powtórz ćwiczenie następnego dnia.
Źródła: Guitar – Wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Guitar Standard tuning – Wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Standard_tuning